حامدرحیمی پنجکی

تصاویر حامدرحیمی پنجکی آموزش هنرهای رزمی

عوارض دیابت در مردان

عوارض دیابت در مردان

حامد رحیمی حامد رحیمی 30 اردیبهشت · حامد رحیمی ·

دیابت

دیابت یک بیماری خاموش است که در ابتدا ممکن است علائمی نداشته باشد، اما وقتی کنترل نشود، می‌تواند به ارگان‌های حیاتی بدن آسیب بزند. این بیماری با افزایش سطح قند خون همراه است و در صورتی که به درستی کنترل نشود، می‌تواند بسیاری از ارگان‌ها و سیستم‌های بدن را مورد حمله قرار دهد. مردان مبتلا به دیابت بیشتر از دیگران با خطراتی مواجه می‌شوند که می‌توانند تأثیرات جدی بر سلامت آن‌ها داشته باشند.

از مشکلات قلبی و کلیوی گرفته تا ناتوانی جنسی، دیابت می‌تواند تهدیدی بزرگ برای زندگی مردان باشد. اما این پایان کار نیست! با شناسایی زودهنگام و اقدامات پیشگیرانه، می‌توان از بروز عوارض جدی دیابت جلوگیری کرد. در این مقاله، به بررسی عوارض دیابت در مردان و راه‌های مدیریت آن خواهیم پرداخت.

عوارض قلبی و عروقی در مردان مبتلا به دیابت

یکی از مهم‌ترین عوارض دیابت در مردان، مشکلات قلبی و عروقی است. دیابت باعث افزایش سطح قند خون و التهاب در بدن می‌شود که می‌تواند به عروق خونی آسیب بزند.

این آسیب‌ها در طول زمان می‌تواند به بیماری‌های قلبی، فشار خون بالا و افزایش خطر سکته قلبی منجر شود. در مردان، دیابت به ویژه می‌تواند باعث تصلب شرایین شود، که در آن دیواره‌های عروق ضخیم‌تر و سفت‌تر می‌شوند و جریان خون را دشوارتر می‌سازند.

این شرایط می‌تواند باعث ایجاد درد قفسه سینه، مشکلات در خونرسانی به قلب و حتی سکته قلبی شود.

تحقیقات نشان داده‌اند که مردان مبتلا به دیابت نوع ۲ بیشتر از زنان در معرض بیماری‌های قلبی و عروقی قرار دارند. بنابراین، کنترل دقیق قند خون و پیگیری منظم وضعیت قلبی برای پیشگیری از این عوارض حیاتی است.

آسیب‌های کلیوی و مشکلات مرتبط با آن

یکی دیگر از عوارض دیابت در مردان، مشکلات کلیوی است. دیابت می‌تواند به مرور زمان به کلیه‌ها آسیب بزند، به‌ویژه زمانی که سطح قند خون به مدت طولانی بالا باشد. این آسیب‌ها می‌تواند منجر به نارسایی کلیوی شود، که در موارد شدیدتر ممکن است نیاز به دیالیز یا پیوند کلیه باشد.

در مردان، این مشکلات ممکن است به دلیل تغییرات هورمونی ناشی از دیابت، که می‌تواند بر عملکرد کلیه‌ها تأثیر بگذارد، شدت بیشتری پیدا کند. نارسایی کلیوی علاوه بر مشکلات جسمی، می‌تواند تأثیر منفی بر کیفیت زندگی فرد بگذارد و نیاز به مراقبت‌های پزشکی خاص و مداوم داشته باشد.

لذا کنترل قند خون و مراجعه منظم به پزشک برای آزمایش عملکرد کلیه‌ها می‌تواند از این عارضه پیشگیری کند.

مشکلات بینایی و آسیب‌های چشمی در مردان دیابتی

یکی دیگر از عوارض دیابت برای مردان، مشکلات بینایی است. دیابت می‌تواند باعث آسیب به عروق خونی نازک و حساس در شبکیه چشم شود، که به آن “دیابت رتینوپاتی” گفته می‌شود. این مشکل می‌تواند به تدریج منجر به کاهش بینایی و حتی کوری شود. به‌ویژه مردان دیابتی در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به مشکلات چشمی هستند، زیرا در آن‌ها احتمال بروز مشکلات قلبی و عروقی بیشتر است، که می‌تواند به عروق شبکیه آسیب برساند.

اگر دیابت به خوبی کنترل نشود، می‌تواند به بروز دیگر مشکلات چشمی از جمله آب مروارید و گلوکوم نیز منجر شود. بنابراین، مراقبت از چشم‌ها و بررسی منظم وضعیت بینایی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

آسیب‌های عصبی و مشکلات اعصاب در مردان دیابتی

دیابت در مردان همچنین می‌تواند شامل آسیب‌های عصبی باشد. به‌ویژه در دیابت نوع ۲، سطح بالای قند خون می‌تواند به عصب‌ها آسیب بزند و منجر به شرایطی مانند نوروپاتی دیابتی شود. این عارضه می‌تواند باعث بی‌حسی، سوزش، درد و ضعف عضلانی شود. معمولاً در دست‌ها و پاها این علائم بیشتر بروز می‌کند و می‌تواند کیفیت زندگی فرد را به طرز چشمگیری کاهش دهد.

در مردان، آسیب‌های عصبی می‌تواند منجر به مشکلات حرکتی و اختلالات دیگر در عملکرد بدن شود. در صورتی که این وضعیت به موقع درمان نشود، ممکن است منجر به ناتوانی‌های دائمی شود. کنترل دقیق قند خون و استفاده از داروهای مناسب می‌تواند از پیشرفت آسیب‌های عصبی جلوگیری کند.

ناتوانی جنسی در مردان مبتلا به دیابت

یکی از عوارض دیابت در مردان که کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد، ناتوانی جنسی یا اختلالات نعوظ است. دیابت به دلیل تأثیر بر سیستم عصبی و گردش خون می‌تواند باعث مشکلاتی در عملکرد جنسی مردان شود. از آنجا که دیابت سطح قند خون را بالا می‌برد و به عروق خونی آسیب می‌زند، جریان خون به آلت تناسلی مردان مختل می‌شود که می‌تواند منجر به اختلال در نعوظ و کاهش میل جنسی گردد.

این مشکل به‌ویژه در مردان مبتلا به دیابت نوع ۲ شایع‌تر است و می‌تواند بر سلامت روانی و اجتماعی فرد تأثیر بگذارد. تحقیقات نشان می‌دهند که کنترل مناسب قند خون می‌تواند از بروز این مشکلات جلوگیری کند و کیفیت زندگی جنسی مردان مبتلا به دیابت را بهبود بخشد.

پیشگیری و مدیریت عوارض دیابت در مردان

برای پیشگیری از عوارض دیابت و مدیریت آن‌ها، تغییرات در سبک زندگی اهمیت زیادی دارند. رعایت رژیم غذایی سالم، ورزش منظم و کاهش وزن می‌تواند به کنترل قند خون کمک کند. همچنین، پیگیری وضعیت سلامتی و مراجعه منظم به پزشک برای آزمایش‌های لازم از جمله بررسی عملکرد قلب، کلیه‌ها، بینایی و عصبی بسیار مهم است.

مردان مبتلا به دیابت باید به‌طور منظم سطح قند خون خود را اندازه‌گیری کنند و از داروهایی که پزشک تجویز کرده است استفاده کنند. همچنین، ترک عادت‌های ناسالم مانند مصرف سیگار و الکل می‌تواند تأثیر مثبت زیادی در کنترل دیابت و پیشگیری از عوارض آن داشته باشد.

کنترل دیابت برای جلوگیری از عوارض آن در مردان

در نهایت، عوارض دیابت در مردان می‌تواند به‌طور چشمگیری کیفیت زندگی را تحت تأثیر قرار دهد. با این حال، تشخیص زودهنگام و کنترل مناسب قند خون می‌تواند از بروز این مشکلات پیشگیری کند.

اگر شما نیز مبتلا به دیابت هستید، اقدامات پیشگیرانه و درمان‌های نوین می‌توانند به شما کمک کنند تا از بروز آن جلوگیری کرده و زندگی سالم‌تری داشته باشید. برای کنترل بهتر دیابت و پیشگیری از عوارض آن، مشاوره با پزشک متخصص ضروری است.

نکته‌ای که باید به آن توجه کنید این است که پیشگیری و درمان به موقع می‌تواند تأثیرات منفی این بیماری را به حداقل برساند. با درمان‌های نوین و روش‌های مدرن، کنترل دیابت به مراتب ساده‌تر از گذشته شده است. داروهای جدید، فناوری‌های نوین برای پایش قند خون و درمان‌های پیشرفته می‌توانند به شما کمک کنند تا زندگی سالم‌تری داشته باشید.

بنابراین، اگر شما یا یکی از عزیزانتان مبتلا به دیابت هستید، هیچ وقت برای شروع درمان و کنترل وضعیت دیر نیست. هر چه زودتر به پزشک مراجعه کنید و از جدیدترین روش‌های درمانی بهره‌برداری کنید تا از عوارض خطرناک دیابت جلوگیری کنید.

درمان به کمک ارایه اطلاعات به بیمار جدید ترین و کم هزینه ترین راه جهت ارتقای سطح سلامت و افزایش کیفیت زندگی افراد است. در اطلاعات درمانی آگاهی های لازم پیرامون وضعیت فعلی و راهکارهای درمان و پیشگیری از بروز مجدد رخداد پاتولوژیک به بیمار آموزش داده شده و خود اوست که نقش محوری را در اصلاح وضعیت خود ایفا می کند

خوراکی های سنگ کلیه ساز

خوراکی های سنگ کلیه ساز

حامد رحیمی حامد رحیمی 29 اردیبهشت · حامد رحیمی ·

: مصرف بیش از حد نمک، نوشابه‌های گازدار، آب‌میوه‌های صنعتی، گوشت قرمز و چای پررنگ می‌تواند خطر تشکیل سنگ را افزایش دهد.

 است با درمان دارویی کاهش یابند. سنگ‌های کوچک‌تر از ۶ میلی‌متر را می‌توان با داروهای گیاهی دفع کرد، و هر ماده‌ای که باعث افزایش جریان ادرار شود، می‌تواند در تسهیل دفع سنگ مؤثر باشد.

امیرحسنی با رد شایعات مربوط به پخت هندوانه برای دفع سنگ، تأکید کرد: مصرف هندوانه به‌طورکلی برای بیماران مبتلا به سنگ کلیه مفید است.

پیشگیری از عود مجدد سنگ کلیه

وی با اشاره به ماهیت راجعه بیماری سنگ کلیه هشدار داد: در صورت عدم رعایت نکات درمانی و بهداشتی، احتمال بازگشت بیماری پس از یک سال ۱۰ درصد، پس از پنج سال ۳۵ درصد و پس از ده سال ۵۰ درصد است.

وی توصیه کرد: بیماران مبتلا به سنگ کلیه باید روزانه به میزان کافی آب مصرف کنند، به‌گونه‌ای که حدود سه لیتر ادرار دفع شود. همچنین، کاهش مصرف نمک، به‌ویژه در هنگام پخت و سرو غذا، یکی از نکات کلیدی در پیشگیری از تشکیل مجدد سنگ است.

 

بیماری پنهان

بیماری پنهان

حامد رحیمی حامد رحیمی 29 اردیبهشت · حامد رحیمی ·

یک متخصص بیماری‌هایی داخلی، روان‌شناس و روان درمانگر به بیان توضیحاتی درباره تاثیر سلامت جسم و روان بر یکدیگر پرداخت و گفت: «بیماری‌های روان‌تنی» حدود ۵ تا ۷ درصد جامعه را شامل می‌شود، یعنی از هر ۱۰۰ نفر ۵ تا ۷ نفر درگیر این بیماری‌ها هستند.

سیاری از موارد شاهد این موضوع هستیم که پزشکان منشا برخی از مشکلات جسمی نظیر انواع دردها و مشکلات گوارشی را عوامل روانی نظیر اضطراب عنوان می‌کنند و این در حالیست که بسیاری از بیماران در چنین مواردی گمان می‌کنند پزشکشان به اندازه کافی حاذق نبوده و از تشخیص منشا اصلی بیماریشان ناتوان بوده است. حال این سوال مطرح می‌شود که روان افراد چه میزان بر سلامت جسم موثر است و به چه بیماری‌هایی «بیماری‌های روان‌تنی» گفته می‌شود؟

میزان در خبری نوشت:در همین رابطه پویا پورسیدی، متخصص بیماری‌هایی داخلی، روان‌شناس و روان درمانگر ضمن تاکید به تاثیر سلامت جسم و روان بر یکدیگر گفت: دانشمندان در گذشته چندان به این موضوع قائل نبودند که ذهن و روان فرد می‌تواند بر روی جسم و بدن افراد تاثیرگذار باشد، اما به تدریج دانشمندان و پزشکان به این نتیجه رسیدند که ارتباطی قوی میان مشکلات ذهنی و مشکلات جسمی وجود دارد و در این رابطه از اصطلاح «سایکوسوماتیک» یا «بیماری‌های روان‌تنی» استفاده کردند.   

وی ضمن اشاره به اینکه «بیماری‌های روان‌تنی» معادل فارسی «سایکوسوماتیک» است، ادامه داد: «سایکوسوماتیک» از دو قسمت «سایک» و «سوما» تشکیل شده است که «سایک» به روان افراد اشاره دارد و «سوما» به معنای بدن است و ریشه یونانی دارد و از این رو این واژه در واقع به معنای روان و تن و نشان دهنده ارتباط این دو بر یکدیگر است. در حال حاضر شاخه بزرگی در علم روان شناسی در حوزه «بیماری‌های روان‌تنی» فعالیت دارد و تحقیقات بسیاری در این مورد انجام شده و این رشته روز به روز در حال رشد است.  

این پزشک با بیان اینکه «بیماری‌های روان‌تنی» حدود ۵ تا ۷ درصد جامعه را شامل می‌شود و از هر ۱۰۰ نفر ۵ تا ۷ نفر درگیر این بیماری‌ها هستند، افزود: «بیماری‌های روان‌تنی» در زنان شیوع بیشتری دارد.

به چه بیماری‌هایی «بیماری‌های روان‌تنی» گفته می‌شود؟

این روان درمانگر بیان کرد: زمانی به موردی «بیماری‌ روان‌تنی» اطلاق می‌شود که یک بیمار شکایت‌های متعددی را از دردهایی نظیر کمردرد، سردرد، دردهایی شبیه میگرن، دردهای دستگاه گوارش و همچنین تهوع، تنگی نفس و علائم متنوع دیگر دارد، اما در معاینه و آزمایشگاه‌ها، رادیولوژی و پاتولوژی که از بیمار گرفته می‌شود دلیل خاصی برای این عوارض دیده نمی‌شود و یا اینکه اگر موردی مشاهده شود نیز با شدت علائم بیمار تناسبی ندارد و شدت بیماری از آنچه در یافته‌های بالینی و پاراکلینیکی مشاهده می‌شود، بیشتر است.

پورسیدی توضیح داد: برای مثال ممکن است بیماری در مراجعه به پزشک عنوان کند دچار دل درد و تهوع شده و گمان کند مشکل معده دارد و پزشک در معاینه یافته بالینی متناسب با علائم بیمار را پیدا نکند و آزمایش میکروب معده با شک مثبت بودن این عارضه و وجود ورم و یا زخم معده و یا زخم اثنی عشر را برای بیمار تجویز کند و جواب آزمایش نیز منفی شود و در شرایطی که در سنوگرافی، آندوسکوپی و پاتولوژی بیمار نیز مشکل خاصی مشاهده نشود پزشک به وجود «بیماری‌های روان‌تنی» شک می‌کند و بیمار را به روانپزشک ارجاع می‌دهد.

وی عنوان کرد: به طور معمول بیماران از اینکه فکر کنند بیماریش منشا بدنی ندارد و با منشا ذهنی ایجاد شده است اجتناب می‌کنند و گمان می‌کنند پزشکی که چنین تشخیصی داده حاذق نبوده و ممکن است مدت‌ها سرگردان باشند تا به روانپزشک مراجعه و درمانشان را آغاز کنند.  

این پزشک گفت: ممکن است تعدادی از بیمارانی که دچار «بیماری‌های روان‌تنی» هستند دچار علائم سرگردان و علائمی باشند که از عضوی به عضوی دیگر منتقل می‌شود، برای مثال در یک مراجعه از سردرد شکایت کنند و در مراجعه بعدی دچار کمردرد باشند. علامت شایع دیگری که این بیماران دارند نگرانی و اضطراب است.  

این روان‌شناس بیان کرد: برای تشخیص «بیماری‌های روان تنی» برای یک بیمار لازم است طول مدت بیماری حداقل ۶ ماه باشد. ممکن است طی این مدت بیمار همیشه علائم نداشته باشد. 

پور سیدی ضمن اشاره به اینکه اختلالات تبدیلی به عنوان یکی از زیرشاخه‌های بیماری‌های سایکوسوماتیک شناخته می‌شود، گفت: این اختلال در دو دسته حسی (درگیری حواس پنجگانه) و حرکتی ظاهر می‌شود.  

 

منفی و مثبت نگری

منفی و مثبت نگری

حامد رحیمی حامد رحیمی 29 اردیبهشت · حامد رحیمی ·

مختصصان معتقدند منفی‌نگر یا مثبت‌اندیش بودن، ویژگی‌هایی ثابت و تغییرناپذیر نیستند و با ترفندی ساده می‌توان حال‌وهوای ذهنی را تغییر داد.


روزنامه «نیویورک‌پست» در گزارشی به ترفندی موسوم به تثبیت کردن یا نصب می‌پردازد که دکتر «ریک هانسون»، متخصص اعصاب و روان معرفی کرده است.

بنابر گزارش ایسنا، دکتر هانسون می‌گوید که فرایند یادگیری دو مرحله دارد: فعال‌سازی و نصب. در مرحله فعال‌سازی، ما تجربه‌ای را چه خوب و چه بد از سر می‌گذرانیم. سپس وارد مرحله تثبیت کردن می‌شویم؛ جایی که خاطره آن تجربه را در مغزمان ذخیره می‌کنیم.

هانسون توضیح می‌دهد: بدون این تثبیت‌ ـ یعنی انتقال تجربه از حافظه کوتاه‌مدت به ذخیره بلندمدت‌ ـ تجربیات مفید مانند احساس مراقبت شدن، لحظاتی خوشایندند اما پایدار نیستند و هیچ یادگیری، رشد یا تغییری به سمت بهتر شدن صورت نمی‌گیرد. این در حالی است که تجربیات منفی به شکل خودکار «نصب» می‌شوند. بنابراین اگر می‌خواهید تجربیات مثبت را تثبیت کنید، باید روی آن کار کنید.

برای این کار، باید تجربیات مثبت را تقویت کنید و هنگام رخ دادنشان به‌درستی از آن‌ها لذت ببرید. یعنی ابتدا لحظه‌ای مکث کنید و به چیز خوبی که در آن تجربه وجود دارد، خواه طعم لذیذ یک غذا، خواه احساس آرامش هنگام پیاده‌روی در یک روز زیبا یا حتی شادی از خندیدن با یک دوست، بیشتر توجه کنید.

دکتر هانسون پیشنهاد می‌دهد پنج تا ۱۰ ثانیه‌ یا بیشتر وقت بگذارید و در حس خوب آن تجربه بمانید: هرچه این نورون‌ها بیشتر و با شدت بیشتری با هم فعال شوند، این قدرت درونی بیشتر در مغزتان شکل خواهد گرفت.

وقتی این کار را انجام می‌دهید، فقط در آن لحظه نیست که از جنبه‌های مثبت بیشتر بهره‌برداری می‌کنید. با تمرین، در واقع به مغزتان یاد می‌دهید که در آینده هم به جنبه‌های مثبت بیشتر توجه کند.

در واقع شما واکنش عاطفی‌تان را به آن تجربه مثبت تقویت می‌کنید. آنچه با گذشت زمان، می‌تواند تمایل به منفی‌نگری را متعادل و در واقع مغز را آماده کند تا در آینده تجربیات خوب بیشتری را جذب و حفظ کند.

برای درک اینکه چرا این روش موثر است، ابتدا مهم است که بدانیم انسان‌ اصولا به منفی‌نگری تمایل دارد؛ به این معنی که بیشتر احتمال دارد به مسائل منفی توجه کنند و آنها را از مسائل مثبت مهم‌تر در نظر بگیرد.

این موضوع برای تمام کسانی که این تجربه را دارند که به یک نکته انتقادی و منفی در نقدی مثبت در محل کار چسبیده‌اند یا نتوانسته‌اند ذهنشان را از تکرار یک لحظه شرم‌آور ـ با وجود تعاملات بی‌شمار و غیرشرم‌آور بعدی‌ ـ بازدارند، قابل‌درک و طبیعی به نظر می‌رسد.

خبرهای مرتبط

 

پزشکی ورزشی تخصصی

پزشکی ورزشی تخصصی

حامد رحیمی حامد رحیمی 29 اردیبهشت · حامد رحیمی ·

پزشکی ورزشی تخصصی از پزشکی است که در زمینه سلامتی ورزشکاران و همچنین استفاده از ورزش در جهت حفظ سلامت عمومی انسان‌ها مطالعه می‌نماید. علاوه بر آن به درمان، توانبخشی و پیشگیری از آسیب‌های ورزشی کمک می‌کند.
هرچند رشته پزشکی ورزشی به عنوان یک رشته تخصصی پزشکی در چند دهه اخیر مطرح شده‌است ولی سابقه آن با تاریخ ورزش درجهان پیوند خورده و از هنگامی‌که ورزش وجود داشته، مباحث پزشکی مرتبط با ورزش نیز در کنار آن مطرح بوده‌است. در یک کتابچه پزشکی یافت شده در هند با عنوان Arthava-Veda که مربوط به ۸۰۰ تا ۱۰۰ سال قبل از میلاد مسیح می‌باشد از اثرات درمانی ورزش نام برده شده‌است. با گسترش ورزش و همگانی تر شدن آن دانش بشری در خصوص پزشکی ورزشی به‌ویژه در بعد آسیب‌های ورزشی و بازتوانی ورزشی افزایش یافت.

ابن سینا در کتاب قانون خود جستارهایی را به موضوعات مرتبط با پزشکی ورزشی اختصاص داده‌است. موضوعاتی مانند اثر ورزش بر تندرستی، اثرات انواع ماساژها، ورزش در کودکان و سالمندان و نحوه برخورد با خستگی‌های ناشی از ورزش ودرمان آن، منافع و مضار ورزش در بیماری‌ها و آسیب‌های ناشی از ورزش از جمله مباحثی است که بخشی از کتاب قانون را به خود اختصاص می‌دهد.

جالینوس پزشک یونانی سده دوم وسوم پیش از میلاد نگرش جدیدی را در مورد سلامت و بهداشت ارائه داد که می‌توان آن را فیزیولوژی کاربردی ورزش نامید. همین پزشک است که استفاده از فراورده‌های گیاهی محرک را برای افزایش کارایی ورزشکاران در یونان باستان گزارش نموده‌است. سابقه استفاده ورزشکاران از ماساژ و رژیم غذائی خاص به مدت ۱۰ ماه پیش از آغاز مسابقات المپیک یونان باستان یافت شده‌است. انواع رژیم‌های غذائی توسط Promous قهرمان دو دوره دوهای استقامت در ۴۳ قبل از میلاد و اشکال تغییر یافته این رژیم توسط Gardine در ورزش‌های مختلف در تاریخچه المپیک ثبت شده‌است. این موارد حاکی از آن است که هرچند عنوان پزشکی ورزشی مربوط به سده اخیر می‌باشد ولی پیشینهٔ آن به میزان پیشینهٔ علم پزشکی و ورزش می‌باشد.

در سده گذشته که با گسترش دامنه دانش‌ها از جمله علم پزشکی از یک سو و گسترش کمی و کیفی ورزش از سوی دیگر توجه به این رشته در زمره دانش آکادمیک بیشتر شد. در سال ۱۹۲۸ فدراسیون بین‌المللی پزشکی ورزشی در جریان بازی‌های المپیک زمستانی جهت کمک به ورزشکاران پایه‌گذاری شد. در سال ۱۹۵۰ انجمن ملی مربیان ورزشی جهت آموزش علمی مربیان ورزشی تأسیس شد و به دنبال آن در سال ۱۹۵۱ انجمن پزشکی آمریکا کمیته‌ای را برای مطالعه بر روی آسیب‌های ورزشی پایه‌گذاری نمود که فعالیت آن ادامه دارد. شاید بتوان این کمیته را اولین اقدام در جهت آکادمیک نمودن رشته پزشکی ورزشی قلمداد نمود. بزرگ‌ترین سازمان پزشکی ورزشی کالج آمریکایی پزشکی ورزشی the American College of Sports Medicine می‌باشد که در سال ۱۹۵۴ تأسیس شده‌است. حوزه فعالیت رشته پزشکی ورزشی در سال‌های اخیر پیشرفت چشم‌گیری نموده و هم‌اینک در چندین کشور دنیا انجمن‌های پزشکی ورزشی، فدراسیون پزشکی ورزشی و رشته آموزشی پزشکی ورزشی در دانشگاه‌ها و درسطوح مختلف فعالیت دارد.

 

چه ورزشی برای درمان دیابت خوب است؟


 

چه ورزشی برای درمان دیابت خوب است؟


آیا بین ورزش و دیابت رابطه معناداری وجود دارد و ورزش به کنترل دیابت کمک می‌کند؟ خوشبختانه بله؛ درمان دیابت با ورزش از راه‌های مختلف امکان‌پذیر است و شما با وارد کردن ورزش به برنامه روزانه‌تان، گام بزرگی به سوی سلامتی برمی‌دارید.

اگر تا به‌حال برای درمان دیابت فقط از داروهای مخصوص این بیماری استفاده کرده‌اید، پیشنهاد می‌کنیم که با ما در این مطلب همراه باشید تا بیشتر از رابطه ورزش و دیابت و تاثیر ورزش بر دیابت برای‌تان بگوییم.

دیابت چیست و علائم آن کدام است؟

دیابت یک بیماری جدی است که در آن سطح گلوکز خون شما بسیار بالا می‌رود. این اتفاق در سه حالت می‌تواند بیفتد:

بدن شما انسولین کافی تولید نمی‌کند؛

انسولین تولید شده بدن، موثر نیست؛

زمانی که بدن شما اصلاً نمی‌تواند انسولین تولید کند.

دیابت دو نوع اصلی دیابت دارد: نوع ۱ و نوع ۲. انواع دیگر دیابت شامل دیابت بارداری است که برخی از زنان ممکن است در دوران بارداری به آن مبتلا شوند. بسیاری دیگر از انواع نادر دیابت مانند نوع ۳ و دیابت خودایمنی پنهان در بزرگسالان (LADA) نیز وجود دارد. دیابت هم مانند هر بیماری دیگری، علایم و نشانه‌های خاصی دارد. علائم رایج دیابت عبارتند از:

تاری دید

تشنگی مدام

کاهش وزن بدون تلاش

خارش یا برفک ناحیه تناسلی

تکرر ادرار مخصوصا در شب

احساس خستگی بیش از حد معمول

بهبودی دیرهنگام بریدگی‌ها و زخم‌ها

حتما بخوانید

چیزهایی که هر سالمندی درباره ورزش باید بداند!

تاثیر ورزش بر دیابت

برای درک بهتر رابطه ورزش و دیابت، این‌که شما چه نوع دیابتی دارید، مهم است. دیابت نوع یک و دیابت نوع دو هرکدام ویژگی‌های مشخصی دارند و ورزش‌های خاصی برای آن‌ها مناسب است. در زیر، ورزش‌های توصیه‌شده برای هرکدام از این دو نوع را معرفی می‌کنیم.

 

ورزش و دیابت نوع یک

چه رابطه‌ای بین ورزش و دیابت نوع یک وجود دارد؟ ورزش می‌تواند نقش مهمی در حفظ سلامت کلی و حمایت افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ داشته باشد. با توجه به انجمن دیابت آمریکا (ADA)، بیشتر بزرگ‌سالان مبتلا به دیابت نوع ۱، باید حداقل ۱۵۰ دقیقه ورزش هوازی با شدت متوسط ​​تا شدید در هفته داشته باشند. می‌توانید با این مقدار شروع کنید و به‌تدریج، دفعات، مدت و شدت ورزش را افزایش دهید.

تمرینات و ورزش‌های مناسب برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ شامل شنا، ایروبیک، دوچرخه‌سواری می‌شود. حتما قند خون را قبل و بعد ورزش کنترل کنید.

 

ورزش و دیابت نوع دو

رابطه بین ورزش و دیابت نوع دو چیست؟ اگر در معرض ابتلا به دیابت نوع ۲ هستید و یا اگر هم به دیابت نوع ۲ مبتلا هستید، باز هم ورزش برای شما مهم و مفید است. تحقیقات نشان می‌دهد که فعالیت بدنی، بخش مهمی از برنامه‌ی درمانی افراد دیابتی است، به ویژه برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۲؛ زیرا به ثبات سطح گلوکز خون (سطح قند خون) در محدوده سالم کمک می‌کند و مانع از عوارض طولانی‌مدتی مانند مشکلات قلبی می‌شود.

در واقع فعالیت بدنی با حساس‌تر کردن بدن به انسولین، گلوکز خون را برای بیش از ۲۴ ساعت پس از ورزش کاهش می‌دهد. البته، مانند هر بیماری خاص نیاز است که تمرینات شما با مشورت پزشک انجام شود.

آیا ورزش قند خون را بالا می‌برد؟

خیر. ورزش و دیابت با هم سازگار هستند. به‌طور کلی، ورزش قند خون را پایین می‌آورد، زیرا فعالیت بدنی باعث افزایش مصرف گلوکز توسط عضلات می‌شود. با این حال، در برخی شرایط خاص مانند انجام تمرینات شدید یا طولانی‌مدت، ممکن است قند خون موقتاً افزایش پیدا کند. در افراد دیابتی، نوع، شدت و مدت ورزش نقش مهمی در تأثیر بر قند خون دارد و باید با برنامه‌ریزی دقیق انجام شود.

بهترین ورزش برای کاهش قند خون

ورزش و دیابت با هم منافاتی ندارند و ورزش می‌تواند به بهوبد دیابت کمک کند. در این قسمت چند ورزش مناسب برای افراد مبتلا به دیابت معرفی می‌کنیم. هر کدام از این ورزش‌ها نقش مؤثری در کنترل قند خون، بهبود حساسیت به انسولین و ارتقای سلامت عمومی دارند.

پیاده‌روی سریع: پیاده‌روی یکی از بهترین ورزش‌ها برای کنترل و درمان دیابت است. پیاده روی منظم و سریع می‌تواند سطح فشار خون، گلوکز و کلسترول شما را بهبود بخشد. ۳۰ دقیقه پیاده‌روی سریع روزانه و یا حدود ۱۰۰ قدم در دقیقه کافی و عالی است.

 

شنا: شنا ورزشی کم‌فشار است که به مفاصل آسیب نمی‌زند و در عین حال باعث افزایش ضربان قلب و بهبود گردش خون می‌شود. برای افراد دیابتی که ممکن است اضافه‌وزن یا مشکلات مفصلی داشته باشند، شنا گزینه‌ای عالی برای بالا بردن سطح فعالیت بدنی و کاهش قند خون است. همچنین به دلیل استفاده هم‌زمان از گروه‌های عضلانی مختلف، کالری‌سوزی بالایی دارد.

تمرینات مقاومتی (وزنه‌برداری سبک یا با وزن بدن): تمرینات قدرتی، مانند استفاده از دمبل‌های سبک یا تمرین با وزن بدن (مثل اسکوات یا پوش‌آپ)، به ساخت عضله کمک می‌کند. عضلات بیشتر به معنای مصرف گلوکز بیشتر توسط بدن است، که این موضوع برای کنترل دیابت نوع ۲ بسیار مفید است. این تمرینات همچنین به پیشگیری از تحلیل عضلات در سنین بالا کمک می‌کنند.

یوگا: یوگا علاوه بر بهبود انعطاف‌پذیری و تعادل، باعث کاهش استرس و بهبود عملکرد متابولیسم می‌شود. تمرینات تنفسی و حرکات کششی ملایم یوگا به تنظیم سطح قند خون، خواب بهتر و کاهش ترشح هورمون‌های استرس (مانند کورتیزول) کمک می‌کنند. برای افراد دیابتی، کاهش استرس یکی از عوامل مهم در کنترل قند خون است.

دوچرخه‌سواری: دوچرخه‌سواری، چه در فضای باز و چه با دوچرخه ثابت، یک ورزش هوازی مؤثر برای افراد دیابتی محسوب می‌شود. این فعالیت به بهبود عملکرد قلبی‌عروقی، سوزاندن کالری و تنظیم سطح گلوکز کمک می‌کند. دوچرخه‌سواری همچنین گزینه‌ای مناسب برای افرادی است که به‌دلیل مشکلات مفصلی نمی‌توانند ورزش‌های پرتحرک‌تری مانند دویدن را انجام دهند.

 

بهترین زمان پیاده روی و دویدن برای افراد دیایتی

برای ورزش و دیابت چه برنامه‌ای بریزیم؟ پیاده روی روزانه ۳۰ دقیقه برای یک فرد مبتلا به دیابت عالی است اما اگر نمی‌توانید هر بار ۳۰ دقیقه به راحتی راه بروید، باید به تدریج زمان خود را افزایش دهید. یک برنامه پیاده روی مبتدی ۱۰ تا ۱۵ دقیقه‌ای بریزید و سپس استراحت کنید. اگر می‌توانید در ساعت دیگری از روز، ۱۰ یا ۱۵ دقیقه دیگر پیاده‌روی کنید و اگر نمی‌توانید هم اشکالی ندارد؛ کم کم به مرور این زمان را بیشتر کنید.

بسیار خوب است که سرعت شما حین پیاده روی طوری باشد که ضربان قلب‌تان بالا رود؛ اگر اینطور نیست، از حرکت بازو و گام‌های بلند برای راه رفتن سریع‌تر استفاده کنید. همچنین می‌توانید ضربان قلب خود را با اضافه کردن شیب به تردمیل یا استفاده از مسیری با تپه‌ها و پله‌ها برای تمرین در فضای باز افزایش دهید.

نکاتی که باید دیابتی ها قبل از شروع ورزش بدانند!

پیش از شروع تمرین و ورزش، حتما قند خون خود را چک کنید، به‌خصوص اگر انسولین مصرف می‌کنید. همان‌طور که پیشتر درباره رابطه ورزش و دیابت گفتیم، ورزش به کنترل و درمان دیابت کمک می‌کند. منتها باید درست و اصولی ورزش کنید تا بهترین نتیجه را از آن بگیرید. در زیر مهم‌ترین نکاتی را که باید رعایت کنید را می‌آوریم.

قند خون خود را چک کنید!

اگر قند خون شما کمتر از ۱۰۰ میلی گرم در دسی‌لیتر است، ممکن است لازم باشد یک میان‌وعده کوچک حاوی ۱۵ تا ۳۰ گرم کربوهیدرات بخورید، مانند ۲ قاشق غذاخوری کشمش یا یک دوم فنجان آب‌میوه یا نوشابه معمولی (نه رژیمی)، یا قرص‌های گلوکز، تا سطح قند خون شما حفظ شود و حین ورزش پایین نیاید. قند خون خیلی پایین می‌تواند بسیار خطرناک باشد.

اگر قند خون شما بالاتر از ۲۴۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر باشد، ممکن است قند خون شما بیش از حد بالا باشد (هیپرگلیسمی) که برای شروع ورزش اصلا مناسب نیست.

 

تمرین‌هایی را انتخاب کنید که مناسب شماست!

ورزش مورد علاقه‌تان را انتخاب کنید. انتخاب ورزشی که دوست دارید، باعث می‌شود که تمایل بیشتری به ادامه برنامه داشته باشید. سعی کنید تمریناتی را انجام دهید که قلب و ریه‌های شما را به کار بیندازد و همچنین عضلات شما را تقویت کند.

تمرینات را متناسب با شرایط خود تنظیم کنید!

در ادامه مبحث ورزش و دیابت باید یادآوری کنیم که حتما برنامه‌ریزی داشته باشید که تقریباً هر روز در یک زمان مشحص ورزش کنید تا سطح قند خون‌تان را در همان محدوده نگه دارید. اگر می‌خواهید شدت یا مدت تمرین خود را افزایش دهید، حواس‌تان باشد که فقط به مقدار کمی می‌توانید در برنامه‌تان تغییر ایجاد کنید.

 

با پزشک مشورت کنید!

مشاوره با پزشک برای ارزیابی کنترل دیابت و همچنین برای تشخیص عوارض احتمالی لازم است. به‌عنوان مثال، اگر حس پاهای‌تان کم شده، باید بیشتر مراقب باشید تا از زخم پا جلوگیری کنید. علاوه‌ بر این، اصلاح و تغییر دارو ممکن است ضروری باشد؛ زیرا کنترل گلوکز خون با ورزش بهبود می‌یابد.

خود را ملزم به ۱۵۰ دقیقه ورزش در هفته کنید!

برای کسب بهترین نتیجه، به جلسات تمرینی منظم پایبند باشید. حداقل سه بار در هفته و در مجموع ۱۵۰ دقیقه، ترجیحاً روزهای ورزش پشت سرهم و متوالی نباشد. ما ترکیبی از فعالیت هوازی و تمرینات مقاومتی را به عنوان یک تمرین کامل به شما پیشنهاد می‌دهیم. اگر نیاز به کاهش وزن دارید، روزانه ۴۵ تا ۶۰ دقیقه تمرین برای شما کافی است.

 

مراقب پاهای‌تان باشید!

همیشه قبل و بعد از ورزش، پاهای خود را از نظر زخم، تاول، تحریک جلدی، بریدگی یا آسیب‌های دیگر بررسی کنید. زخم یا سایر ضایعات روی پا خطری جدی برای افراد مبتلا به دیابت است.

از انجام ورزش‌هایی که فشار زیادی به پاها وارد می‌کنند، خودداری کنید؛ مثلاً دویدن طولانی‌مدت. ورزش‌هایی که کمترین وزن یا استرس را به پاها وارد می‌کنند، ایده‌آل هستند؛ مانند دوچرخه‌سواری و انجام پیاده‌روی سریع با کفش مناسب. برای انجام تمرین‌تان حتما کفش راحت و مناسب با جوراب تمیز بپوشید.


به طور منظم وعده‌های غذایی کوچک بخورید!

طبق گفته انجمن دیابت آمریکا در مورد ورزش و دیابت، اکثر افراد دیابتی که ورزش می‌کنند، نیازی به اضافه کردنِ کربوهیدرات بیشتر به برنامه غذایی خود ندارند، مگر این‌که هر بار بیش از یک ساعت ورزش کنند.

اگر اخیراً یک برنامه ورزشی را شروع کرده‌اید و یا به طورکلی سطح گلوکز خون‌تان زیاد تغییر می‌کند، هنگام ورزش، یک نوشیدنی ورزشی با ۱۵ تا ۲۰ گرم کربوهیدرات‌های زود جذب همراه داشته باشید. به یاد داشته باشید که ظرف ۳۰ دقیقه تا دو ساعت پس از پایان تمرین، غذا بخورید.


 

 

میزان کلسیم مورد نیاز روزانه چقدر است؟

 

میزان کلسیم مورد نیاز روزانه چقدر است؟

 

کلسیم مورد نیاز بدن چقدر است؟ این مقدار مشخص را از کدام منابع غذایی می‌توانیم تامین کنیم؟ استخوان‌ها به طور مداوم هر روز در حال بازسازی هستند و کلسیم به داخل و خارج آن‌ها حرکت می‌کند. در کودکان و نوجوانان، بدن استخوان جدید را سریع‌تر از تجزیه استخوان قدیمی می‌سازد، بنابراین کل توده استخوانی افزایش می‌یابد. این روند تا حدود ۳۰ سالگی ادامه پیدا می‌کند.

در بزرگسالان مسن‌تر، به ویژه در زنانی که یائسگی را پشت سر گذاشته‌اند، استخوان با سرعت بیشتری تجزیه می‌شود. اگر دریافت کلسیم خیلی کم باشد، می‌تواند به پوکی استخوان منجر شود. بنابراین باید حواس‌مان به میزان کلسیم مورد نیاز بدن‌مان باشد و سعی کنیم آن مقدار را با منابع غذایی مناسب تامین کنیم. در این مطلب ابتدا میزان کلسیم مورد نیاز بدن به صورت روزانه را مشخص می‌کنیم و سپس بهترین منابع کلسیمی را معرفی خواهیم کرد.

بدن ما به چه میزان کلسیم نیاز دارد؟| کلسیم مورد نیاز بدن چقدر است؟

میزان کلسیم مورد نیاز برای استخوان‌ها و دندان‌های سالم با توجه به سن افراد متفاوت است. سازمان بهداشت جهانی این سطوح از مصرف روزانه را برای بزرگسالان به این صورت پیشنهاد می‌کند. (مصرف روزانه Calcium برای بزرگسالان به صورت حدودی است و می‌تواند کمی کمتر هم باشد.)

نوجوانان۱۳۰۰ میلی گرمبزرگسالان ۱۹ تا ۵۰ سال۱۰۰۰ میلی گرممردان بالغ ۵۱ تا ۷۰ سال1000 میلی گرمزنان بالغ ۵۱ تا ۷۰ سال1200 میلی گرمبزرگسالان ۷۱ سال و بالاتر۱۲۰۰ میلی گرممادران باردار و شیرده1000 میلی گرم

 

بدون برنامه غذایی فایده نداره!

اگه دنبال یه برنامه غذایی مخصوص عضله سازی هستی، شماره‌ت رو وارد کن.

ثبت

کلسیم مورد نیاز ورزشکاران و بدنسازان

برخی از مطالعات هشدار می‌دهند که کلسیم مورد نیاز بدن بدنسازان و افرادی که زیاد ورزش می‌کنند، ۱۰۰۰ تا ۱۶۰۰ میلی‌گرم در روز – است. با دریافت این مقدار کلسیم مشکلی برای تراکم استخوان ورزشکاران پیش نخواهد آمد.

در طول تمرینات شدید، مقادیر زیادی کلسیم از طریق تعریق از دست می‌رود. بنابراین توصیه می‌کنیم که حواستان به موارد زیر باشد:

به ازای هر ساعت ورزش، ۲۰۰ میلی گرم کلسیم بیشتر در آن روز دریافت کنید؛

به ازای خوردن هر قوطی نوشیدنی کافئین‌دار مانند کوکاکولا رژیمی و یا هر فنجان قهوه ، ۲۰ میلی گرم کلسیم بیشتری در روز مصرف کنید.

ورزش باعث می‌شود تا راحت‌تر حرکت کنید و ثبات و تعادل شما را بهبود می‌بخشد. بنابراین انجام ورزش و تمرینات منظم از خطر افتادن و شکستن استخوان‌های شما پیشگیری می‌کند و در نهایت مراقب استخوان‌ها و سلامتی شما است.

 

چرا باید کلسیم مورد نیاز بدن‌مان را دریافت کنیم؟

دریافت کلسیم کافی می‌تواند به طرق مختلف به بدن شما کمک کند، به ویژه با حفظ سلامت و استحکام استخوان‌ها. همان‌طور که گفتیم ۹۹% کلسیم در بدن ما در استخوان ذخیره شده است. در این قسمت بارزترین مزایای این ماده را معرفی خواهیم کرد. ضمنا یادتان باشد که انجام ورزش مرتب و دریافت کافی کلسیم بیشترین تاثیر را در سلامتی و استحکام استخوان‌های‌تان دارد.

۱. کمک به استحکام و بازسازی استخوان

بدن شما دائماً در حال تجزیه و بازسازی استخوان است و برای کمک به بازسازی استخوان، به کلسیم نیاز دارید. این ماده همچنین به بدن شما کمک می‌کند تا اندازه و استحکام استخوان را به حداکثر برساند که این فرایند به اوج توده استخوانی نیز معروف است.

اگرچه در درجه اول، ژن‌های شما، توده استخوانی‌تان را تعیین می‌کنند، کلسیم هم می‌تواند یک عامل تاثیرگذار باشد. اکثر افراد تا سن ۲۵ تا ۳۰ سالگی به اوج توده استخوانی نمی‌رسند. از ۲۵ تا ۵۰ سالگی، تراکم استخوان ثابت می‌ماند و معمولاً بعد از ۵۰.۵ سالگی فرایند تجزیه استخوانی شروع می‌شود.

یک رژیم غذایی مناسب می‌تواند به توده استخوانی شما کمک کند تا به بیشترین پتانسیل خود برسد، همچنین می‌تواند تجزیه شدن استخوان بر اثر افزایش سن را به تاخیر بیاندازد.

 

۲. کمک به سایر فرایندهای شیمیایی بدن

این ماده معدنی نقش مهمی در سایر عملکردهای بدن دارد. برای فرآیندهای شیمیایی که سلول‌ها برای انجام انواع اعمال در بدن از آن‌ها استفاده می‌کنند، مانند آزاد کردن آنزیم‌های ضروری برای هضم و توانمند کردن ماهیچه‌ها از جمله عضله قلب برای انقباض لازم است.

منابع غذایی حاوی کلسیم

بهترین راه برای دریافت Calcium ، دریافت آن از منابع طبیعی در رژیم غذایی است. منابع غذایی بیشتر و بهتر از مکمل‌ها، جذب بدن می‌شوند. غذاهای غنی از این ماده، حاوی مواد مغذی مهم دیگری هستند که بدن شما به آن نیاز دارد، مانند پروتئین، آهن، ویتامین A، ویتامین D و ویتامین C. در جدول زیر، برخی از بهترین منابع غذایی برای تامین کلسیم مورد نیاز بدن را می‌آوریم.

غذااندازه مصرفمقدار کلسیم (میلی گرم)اسفناجنصف فنجان۱۲۳ماست کم چرب۲۲۰ گرم۴۱۵آب پرتقالیک فنجان۳۴۹پنیر چدار۴۵ گرم۳۰۷شیر بدون چربییک فنجان۲۹۹توفو غنی شده با کلسیمنصف فنجان۲۰۰ماهی سالمون۹۰ گرم۱۸۱سرییل یا غلاتیک فنجان۱۵۰بادامیک چهارم فنجان۱۰۰کلمیک فنجان۹۵ماهی ساردیندو ماهی۹۲چیا سیدیک قاشق غذاخوری۷۶لوبیا چیتییک و نیم فنجان۵۴سیب با پوستیک عدد متوسط۱۰بروکلییک فتجان۲۱

مکمل های حاوی کلسیم

بهترین راه برای جذب کلسیم مورد نیاز بدن، غذاهایی هستند که می خوریم و نوشیدنی‌هایی هستند که می‌نوشیم. برای اکثر بیماران و افراد سالم، مهم است که به جای تکیه بر مکمل‌ها، یک رژیم غذایی متعادل و مغذی داشته باشند.

کسانی هم که نمی‌توانند روزانه کلسیم کافی از غذا و نوشیدنی دریافت کنند، احتمالا مصرف مکمل آن برای‌شان ضروری است. افراد زیر ممکن است در دریافت Calcium کافی از طریق رژیم غذایی خود مشکل داشته باشند:

افرادی که به لاکتوز حساسیت دارند؛

کسانی که به دلیل بیماری‌های گوارشی مشکل جذب دارند؛

افرادی که از رژیم غذایی وگان پیروی می‌کنند یا مقادیر زیادی پروتئین و سدیم مصرف می‌کنند.


چه نوع مکمل کلسیمی مصرف کنم؟

مقدار کلسیمی که بدن از مکمل‌ها جذب می‌کند به شکل، میزان حل شدن و مقدار کلسیم مصرفی شما بستگی دارد. دو محصول متداول این ماده، کربنات کلسیم و سیترات کلسیم هستند.

مکمل‌های Calcium Carbonate در محیط اسیدی بهتر حل می‌شوند، بنابراین باید همراه با غذا مصرف شوند. مکمل‌های Calcium Citrate را می‌توان در هر زمان مصرف کرد؛ زیرا برای حل شدن نیازی به اسید ندارند. به همین دلیل، افرادی که ممکن است در جذب داروها مشکل داشته باشند، می‌توانند به جای کربنات از سیترات استفاده کنند.

بنابراین کسانی که داروهای کاهش اسید معده (مانند داروهای بدون نسخه و داروهای سوزش سر دل) را مصرف می‌کنند. همچنین، کسانی که جراحی بای‌پس روده انجام داده‌اند، یا شاید حتی افراد بالای ۶۵ سال، بهتر است به جای Calcium Carbonate از Calcium Citrate استفاده کنند تا دچار هیچ عارضه‌ای نشوند.

هر چه دوز این ماده بیشتر باشد، کمتر جذب می‌شود. برای حداکثر جذب کلسیم مورد نیاز بدن، نباید بیش از ۵۰۰ میلی گرم در یک دوز مصرف شود. اگر به بیش از ۵۰۰ میلی گرم به عنوان مکمل نیاز دارید، دوزها را با فاصله حداقل چهار ساعت مصرف کنید.

 

آیا قرص کلسیم چاق کننده است؟

با قطعیت می‌توان گفت که این ماده معدنی، تاثیری بر وزن و افزایش و کاهش آن ندارد. اگر لاغر یا چاق هستید و کمبود کلسیم دارید، (در صورت تجویز پزشک) حتما مکمل آن را بخورید و خود را از خطرات کمبود Calcium در امان نگه دارید.

مطالعات همچنین به ما نشان می‌دهد که دریافت مکمل کلسیم در افراد چاقی که دچار فقر آن هستند، منجر به کاهش وزن موفق‌تر و سریع‌تر آن‌ها می‌شود؛ چراکه نیازهای بدنی‌شان تامین شده و بدن می‌تواند عملکرد بهتری داشته باشد.

پس می‌توان گفت مکمل Calcium لاغر کننده است؟ خیر. مصرف این مکمل تاثیری در لاغر کردن شما ندارد؛ بلکه زمانی در کاهش وزن اثرگذار است که شما دچار کمبود این ماده باشید و به خودی خود شما را لاغر نمی‌کند.

سخن پایانی

کلسیم، یک ماده معدنی است که استخوان و دندان شما را سخت و قوی می‌کند، همچنین کلسیم در فرآیندهای شیمایی دیگر بدن نیز نقش دارد. بدن به صورت روزانه به مقدار مشخصی کلسیم نیاز دارد؛ این مقدار با توجه به سن و شرایط هر کس متفاوت است. در این مطلب درباره مقدار کلسیم مورد نیاز بدن در سنین و شرایط مختلف را مشخص کردیم و بهترین منابع غذایی را هم برای دریافت کلسیم معرفی کردیم.

 

<br> » تمرین و ورزش » چه ورزشی برای درمان دیابت خوب است؟

 

چه ورزشی برای درمان دیابت خوب است؟


آیا بین ورزش و دیابت رابطه معناداری وجود دارد و ورزش به کنترل دیابت کمک می‌کند؟ خوشبختانه بله؛ درمان دیابت با ورزش از راه‌های مختلف امکان‌پذیر است و شما با وارد کردن ورزش به برنامه روزانه‌تان، گام بزرگی به سوی سلامتی برمی‌دارید.

اگر تا به‌حال برای درمان دیابت فقط از داروهای مخصوص این بیماری استفاده کرده‌اید، پیشنهاد می‌کنیم که با ما در این مطلب همراه باشید تا بیشتر از رابطه ورزش و دیابت و تاثیر ورزش بر دیابت برای‌تان بگوییم.

دیابت چیست و علائم آن کدام است؟

دیابت یک بیماری جدی است که در آن سطح گلوکز خون شما بسیار بالا می‌رود. این اتفاق در سه حالت می‌تواند بیفتد:

بدن شما انسولین کافی تولید نمی‌کند؛

انسولین تولید شده بدن، موثر نیست؛

زمانی که بدن شما اصلاً نمی‌تواند انسولین تولید کند.

دیابت دو نوع اصلی دیابت دارد: نوع ۱ و نوع ۲. انواع دیگر دیابت شامل دیابت بارداری است که برخی از زنان ممکن است در دوران بارداری به آن مبتلا شوند. بسیاری دیگر از انواع نادر دیابت مانند نوع ۳ و دیابت خودایمنی پنهان در بزرگسالان (LADA) نیز وجود دارد. دیابت هم مانند هر بیماری دیگری، علایم و نشانه‌های خاصی دارد. علائم رایج دیابت عبارتند از:

تاری دید

تشنگی مدام

کاهش وزن بدون تلاش

خارش یا برفک ناحیه تناسلی

تکرر ادرار مخصوصا در شب

احساس خستگی بیش از حد معمول

بهبودی دیرهنگام بریدگی‌ها و زخم‌ها

حتما بخوانید

چیزهایی که هر سالمندی درباره ورزش باید بداند!

تاثیر ورزش بر دیابت

برای درک بهتر رابطه ورزش و دیابت، این‌که شما چه نوع دیابتی دارید، مهم است. دیابت نوع یک و دیابت نوع دو هرکدام ویژگی‌های مشخصی دارند و ورزش‌های خاصی برای آن‌ها مناسب است. در زیر، ورزش‌های توصیه‌شده برای هرکدام از این دو نوع را معرفی می‌کنیم.

 

ورزش و دیابت نوع یک

چه رابطه‌ای بین ورزش و دیابت نوع یک وجود دارد؟ ورزش می‌تواند نقش مهمی در حفظ سلامت کلی و حمایت افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ داشته باشد. با توجه به انجمن دیابت آمریکا (ADA)، بیشتر بزرگ‌سالان مبتلا به دیابت نوع ۱، باید حداقل ۱۵۰ دقیقه ورزش هوازی با شدت متوسط ​​تا شدید در هفته داشته باشند. می‌توانید با این مقدار شروع کنید و به‌تدریج، دفعات، مدت و شدت ورزش را افزایش دهید.

تمرینات و ورزش‌های مناسب برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ شامل شنا، ایروبیک، دوچرخه‌سواری می‌شود. حتما قند خون را قبل و بعد ورزش کنترل کنید.

 

ورزش و دیابت نوع دو

رابطه بین ورزش و دیابت نوع دو چیست؟ اگر در معرض ابتلا به دیابت نوع ۲ هستید و یا اگر هم به دیابت نوع ۲ مبتلا هستید، باز هم ورزش برای شما مهم و مفید است. تحقیقات نشان می‌دهد که فعالیت بدنی، بخش مهمی از برنامه‌ی درمانی افراد دیابتی است، به ویژه برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۲؛ زیرا به ثبات سطح گلوکز خون (سطح قند خون) در محدوده سالم کمک می‌کند و مانع از عوارض طولانی‌مدتی مانند مشکلات قلبی می‌شود.

در واقع فعالیت بدنی با حساس‌تر کردن بدن به انسولین، گلوکز خون را برای بیش از ۲۴ ساعت پس از ورزش کاهش می‌دهد. البته، مانند هر بیماری خاص نیاز است که تمرینات شما با مشورت پزشک انجام شود.

آیا ورزش قند خون را بالا می‌برد؟

خیر. ورزش و دیابت با هم سازگار هستند. به‌طور کلی، ورزش قند خون را پایین می‌آورد، زیرا فعالیت بدنی باعث افزایش مصرف گلوکز توسط عضلات می‌شود. با این حال، در برخی شرایط خاص مانند انجام تمرینات شدید یا طولانی‌مدت، ممکن است قند خون موقتاً افزایش پیدا کند. در افراد دیابتی، نوع، شدت و مدت ورزش نقش مهمی در تأثیر بر قند خون دارد و باید با برنامه‌ریزی دقیق انجام شود.

بهترین ورزش برای کاهش قند خون

ورزش و دیابت با هم منافاتی ندارند و ورزش می‌تواند به بهوبد دیابت کمک کند. در این قسمت چند ورزش مناسب برای افراد مبتلا به دیابت معرفی می‌کنیم. هر کدام از این ورزش‌ها نقش مؤثری در کنترل قند خون، بهبود حساسیت به انسولین و ارتقای سلامت عمومی دارند.

پیاده‌روی سریع: پیاده‌روی یکی از بهترین ورزش‌ها برای کنترل و درمان دیابت است. پیاده روی منظم و سریع می‌تواند سطح فشار خون، گلوکز و کلسترول شما را بهبود بخشد. ۳۰ دقیقه پیاده‌روی سریع روزانه و یا حدود ۱۰۰ قدم در دقیقه کافی و عالی است.

 

شنا: شنا ورزشی کم‌فشار است که به مفاصل آسیب نمی‌زند و در عین حال باعث افزایش ضربان قلب و بهبود گردش خون می‌شود. برای افراد دیابتی که ممکن است اضافه‌وزن یا مشکلات مفصلی داشته باشند، شنا گزینه‌ای عالی برای بالا بردن سطح فعالیت بدنی و کاهش قند خون است. همچنین به دلیل استفاده هم‌زمان از گروه‌های عضلانی مختلف، کالری‌سوزی بالایی دارد.

تمرینات مقاومتی (وزنه‌برداری سبک یا با وزن بدن): تمرینات قدرتی، مانند استفاده از دمبل‌های سبک یا تمرین با وزن بدن (مثل اسکوات یا پوش‌آپ)، به ساخت عضله کمک می‌کند. عضلات بیشتر به معنای مصرف گلوکز بیشتر توسط بدن است، که این موضوع برای کنترل دیابت نوع ۲ بسیار مفید است. این تمرینات همچنین به پیشگیری از تحلیل عضلات در سنین بالا کمک می‌کنند.

یوگا: یوگا علاوه بر بهبود انعطاف‌پذیری و تعادل، باعث کاهش استرس و بهبود عملکرد متابولیسم می‌شود. تمرینات تنفسی و حرکات کششی ملایم یوگا به تنظیم سطح قند خون، خواب بهتر و کاهش ترشح هورمون‌های استرس (مانند کورتیزول) کمک می‌کنند. برای افراد دیابتی، کاهش استرس یکی از عوامل مهم در کنترل قند خون است.

دوچرخه‌سواری: دوچرخه‌سواری، چه در فضای باز و چه با دوچرخه ثابت، یک ورزش هوازی مؤثر برای افراد دیابتی محسوب می‌شود. این فعالیت به بهبود عملکرد قلبی‌عروقی، سوزاندن کالری و تنظیم سطح گلوکز کمک می‌کند. دوچرخه‌سواری همچنین گزینه‌ای مناسب برای افرادی است که به‌دلیل مشکلات مفصلی نمی‌توانند ورزش‌های پرتحرک‌تری مانند دویدن را انجام دهند.

 

بهترین زمان پیاده روی و دویدن برای افراد دیایتی

برای ورزش و دیابت چه برنامه‌ای بریزیم؟ پیاده روی روزانه ۳۰ دقیقه برای یک فرد مبتلا به دیابت عالی است اما اگر نمی‌توانید هر بار ۳۰ دقیقه به راحتی راه بروید، باید به تدریج زمان خود را افزایش دهید. یک برنامه پیاده روی مبتدی ۱۰ تا ۱۵ دقیقه‌ای بریزید و سپس استراحت کنید. اگر می‌توانید در ساعت دیگری از روز، ۱۰ یا ۱۵ دقیقه دیگر پیاده‌روی کنید و اگر نمی‌توانید هم اشکالی ندارد؛ کم کم به مرور این زمان را بیشتر کنید.

بسیار خوب است که سرعت شما حین پیاده روی طوری باشد که ضربان قلب‌تان بالا رود؛ اگر اینطور نیست، از حرکت بازو و گام‌های بلند برای راه رفتن سریع‌تر استفاده کنید. همچنین می‌توانید ضربان قلب خود را با اضافه کردن شیب به تردمیل یا استفاده از مسیری با تپه‌ها و پله‌ها برای تمرین در فضای باز افزایش دهید.

نکاتی که باید دیابتی ها قبل از شروع ورزش بدانند!

پیش از شروع تمرین و ورزش، حتما قند خون خود را چک کنید، به‌خصوص اگر انسولین مصرف می‌کنید. همان‌طور که پیشتر درباره رابطه ورزش و دیابت گفتیم، ورزش به کنترل و درمان دیابت کمک می‌کند. منتها باید درست و اصولی ورزش کنید تا بهترین نتیجه را از آن بگیرید. در زیر مهم‌ترین نکاتی را که باید رعایت کنید را می‌آوریم.

قند خون خود را چک کنید!

اگر قند خون شما کمتر از ۱۰۰ میلی گرم در دسی‌لیتر است، ممکن است لازم باشد یک میان‌وعده کوچک حاوی ۱۵ تا ۳۰ گرم کربوهیدرات بخورید، مانند ۲ قاشق غذاخوری کشمش یا یک دوم فنجان آب‌میوه یا نوشابه معمولی (نه رژیمی)، یا قرص‌های گلوکز، تا سطح قند خون شما حفظ شود و حین ورزش پایین نیاید. قند خون خیلی پایین می‌تواند بسیار خطرناک باشد.

اگر قند خون شما بالاتر از ۲۴۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر باشد، ممکن است قند خون شما بیش از حد بالا باشد (هیپرگلیسمی) که برای شروع ورزش اصلا مناسب نیست.

 

تمرین‌هایی را انتخاب کنید که مناسب شماست!

ورزش مورد علاقه‌تان را انتخاب کنید. انتخاب ورزشی که دوست دارید، باعث می‌شود که تمایل بیشتری به ادامه برنامه داشته باشید. سعی کنید تمریناتی را انجام دهید که قلب و ریه‌های شما را به کار بیندازد و همچنین عضلات شما را تقویت کند.

تمرینات را متناسب با شرایط خود تنظیم کنید!

در ادامه مبحث ورزش و دیابت باید یادآوری کنیم که حتما برنامه‌ریزی داشته باشید که تقریباً هر روز در یک زمان مشحص ورزش کنید تا سطح قند خون‌تان را در همان محدوده نگه دارید. اگر می‌خواهید شدت یا مدت تمرین خود را افزایش دهید، حواس‌تان باشد که فقط به مقدار کمی می‌توانید در برنامه‌تان تغییر ایجاد کنید.

 

با پزشک مشورت کنید!

مشاوره با پزشک برای ارزیابی کنترل دیابت و همچنین برای تشخیص عوارض احتمالی لازم است. به‌عنوان مثال، اگر حس پاهای‌تان کم شده، باید بیشتر مراقب باشید تا از زخم پا جلوگیری کنید. علاوه‌ بر این، اصلاح و تغییر دارو ممکن است ضروری باشد؛ زیرا کنترل گلوکز خون با ورزش بهبود می‌یابد.

خود را ملزم به ۱۵۰ دقیقه ورزش در هفته کنید!

برای کسب بهترین نتیجه، به جلسات تمرینی منظم پایبند باشید. حداقل سه بار در هفته و در مجموع ۱۵۰ دقیقه، ترجیحاً روزهای ورزش پشت سرهم و متوالی نباشد. ما ترکیبی از فعالیت هوازی و تمرینات مقاومتی را به عنوان یک تمرین کامل به شما پیشنهاد می‌دهیم. اگر نیاز به کاهش وزن دارید، روزانه ۴۵ تا ۶۰ دقیقه تمرین برای شما کافی است.

 

 

 

بی اشتهایی،انورکسیا

بی اشتهایی،انورکسیا

حامد رحیمی حامد رحیمی 29 اردیبهشت · حامد رحیمی ·

 

بی‌ اشتهایی عصبی یا انورکسیا نوعی اختلال در غذا خوردن محسوب می‌شود که می‌تواند جدی و خطرناک باشد. بی‌‌اشتهایی عصبی در واقع یک اختلال است و شامل این رفتارها می‌شود: پرهیز از خوردن، گرسنگی کشیدن، تمایل بی‌وقفه برای لاغری و ترس شدید از چاقی، تصویر بدنیِ تحریف‌شده و غیرواقعی از خود که در آن فرد علی‌رغم لاغری‌اش، خود را چاق می‌داند.

بی اشتهایی عصبی را باید به رسمیت شناخت و هرچه زودتر برای درمان و برطرف کردن آن اقدام کرد، چون این اختلال می‌تواند به بدن و سلامتی آسیب زیادی بزند. در 
بی اشتهایی عصبی یا انورکسیا چیست؟

بی اشتهایی عصبی (Anorexia Nervosa) که آنورکسیا هم نامیده می‌شود، یک اختلال تغذیه‌ای بسیار جدی اما قابل درمان است که در آن فرد شدیدا از افزایش وزن می‌ترسند و خود را چاق تصور می‌کنند. این افراد برای کاهش وزن دست به هرکاری می‌زنند و حتی با روش‌های افراطی و بسیار اشتباه سعی در لاغری دارند. این بیماری معمولا با افسردگی و اضطراب هم همراه است.

آنورکسیا فقط یک اختلال تغذیه‌ای نیست؛ بلکه یک اختلال روانی هم است و اگر این بیماری را داشته باشید، شدیدا نسبت به وزن خود، غذاهایی که می‌خورید و کالری غذاها وسواس پیدا می‌کنید.متاسفانه این بیماری این روزها در جامعه بسیار رایج است و به‌خصوص دختران نوجوان را بیشتر تحت تاثیر قرار می‌دهد.

 

علائم و نشانه‌های بی اشتهایی عصبی کدام است؟

بی‌اشتهایی عصبی یا همان آنورکسیا، علائم جسمی و رفتاری مختلفی دارد و نمی‌توان از روی ظاهر یک فرد تشخیص داد که آیا به بی اشتهایی عصبی مبتلاست یا نه. گرسنگی شدید بر عملکرد مغز تاثیرات بد زیادی دارد و باعث بروز علایم جسمی و رفتاری مختلفی می‌شود؛ از طرفی فشار روانی و ترس چاقی فرد را دچار علایم احساسی و عاطفی شدیدی می‌کند. در ادامه علایم مختلف این بیماری را برایتان نام می بریم.


علائم جسمی

علائم جسمی بی اشتهایی عصبی می‌تواند شامل ضربان قلب نامنظم، فشار خون پایین و کم‌آبی بدن باشد. سایر علائم جسمی شامل موارد زیر است:

سرگیجه یا غش

کاهش وزن شدید

کاهش تراکم استخوان

خستگی و ضعف مفرط

مشکل در دفع و درد معده

در زنان، قطع شدن عادت ماهانه

زرد شدن پوست، شکنندگی ناخن‌ها و ریزش شدید مو

علائم رفتاری و احساسی

علایم احساسی می‌تواند شدیدتر و جدی‌تر باشد؛ واضح ترین علامت این است که فرد میل به غذا ندارد یا از غذا خوردن امتناع می‌کند. همچنین، رژیم‌های سختگیرانه و افراطی بگیرد تا لاغر شود.

ورزش بیش از حد

مشکل در خواب (بی‌خوابی)

استفراغ عمدی یا مصرف ملین

نگرانی بیش از حد درباره‌ی چاق شدن

آسیب‌رساندن به خود یا داشتن افکار یا اقدام به خودکشی

استفاده بیش از حد از داروهای لاغری و دمنوش‌های چربی سوز

تغییرات احساسی مانند افسردگی، انزوا، عصبانیت یا تحریک‌پذیری

ترس شدید از افزایش وزن، که می‌تواند شامل اندازه‌گیری مکرر وزن یا سایز بدن باشد

وسواس در مورد ظاهر، از جمله چک کردن مداوم خود در آینه و پوشیدن لباس‌های چندلایه برای پنهان کردن بدن

بی‌اشتهایی عصبی می‌تواند زندگی فرد را به شدت تحت تأثیر قرار دهد، اما با درمان مناسب، امکان بازیابی سلامت جسمی و روانی وجود دارد.

 

علت های به وجود آمدن انورکسیا چیست؟

آنورکسیا یک اختلال پیچیده است و یک دلیل خاص ندارد. تحقیقات نشان می دهد که ترکیبی از عوامل خاص می‌تواند باعث آنورکسیا شود که در ادامه نام می بریم.

ژنتیک

متاسفانه ژنتیک نقش پررنگی در بروز این اختلال دارد و اگر یکی از افراد درجه یک دچار آنورکسیا باشد احتمال ابتلای فرد ۱۰ برابر بیشتر می‌شود.

تروما یا حادثه

بسیاری از کارشناسان بر این باورند که اختلالات خوردن زمانی اتفاق می‌افتد که یک اتفاق بسیار بد آسیب‌زا برای فرد افتاده باشد و فرد به علت تجربه احساسات دردناک و طاقت‌فرسا شدیدا دچار وسواس لاغری شده باشد. به عنوان مثال، بی‌اعتنایی‌های عاطفی شدید از سمت خانواده یا تجربه آزار جنسی می‌تواند باعث اختلال خوردن در بعضی افراد شود.


محیط و فرهنگ

شاید مهم‌ترین عامل ایجاد آنورکسیا، محیط زندگی فرد باشد. در فرهنگ‌هایی که لاغری مساوی با زیبایی است و فشارهای شدیدی روی نوجوانان و جوانان برای لاغری وجود دارد، ابتلا به بی اشتهایی عصبی بسیار رایج است.

فرهنگ جامعه، رسانه های اجتماعی، فیلم‌ها و تبلیغاتی که لاغری را به زیبایی، شادی و موفقیت پیوند می‌دهند نوجوانان را به سمت این بیماری سوق می‌دهند.

روش درمان بی اشتهایی عصبی

این بیماری قطعا درمان دارد، هرچند درمان آن پرچالش و طولانی است. بزرگ‌ترین چالش در درمان بی اشتهایی عصبی این است که فرد بپذیرد که دچار یک مشکل جدی است. بسیاری از افراد مبتلا به آنورکسیا، بیماری خود را انکار می‌کنند و معمولاً دنبال درمان نمی‌روند؛ بلکه خانواده‌شان آن‌ها را برای درمان می‌آورند. به همین دلیل، تشخیص و درمان زودهنگام این اختلال اهمیت زیادی دارد.

درمان بی‌اشتهایی بسته به شرایط فرد متفاوت است؛ در موارد بسیار جدی ممکن است به بستری شدن در بیمارستان نیاز باشد؛ البته در بیشتر موارد نیازی به بستری نیست و با رئان درمانی و اصلاح سبک زندگی قابل درمان است.


روان‌درمانی برای درمان بی اشتهایی عصبی

در جلسات مشاوره روان‌درمانی بر تغییر الگوهای فکری و رفتاری تمرکز می‌شود و مشاور سعی می‌کند تکنیک‌هایی برای ایجاد نگرش‌ سالم نسبت به غذا و وزن و تغییر مکانیسم‌های دفاعی به فرد بیمار آموزش دهد.

حمایت خانواده نقش بسیار مهمی در موفقیت درمان بی اشتهایی عصبی دارد. اعضای خانواده باید درک درستی از اختلال تغذیه‌ای داشته باشند و علائم آن را بشناسند.

یکی از روش‌های مؤثر درمان، شرکت در جلسات مشاوره با اعضای خانواده است تا همه باهم برای سلامتی و بهبود فرد تلاش کنند.

مصرف داروهای روان پزشکی

گاهی اوقات که اضطراب و افسردگی شخص بسیار شدید می‌شود، روان‌پزشک دارو تجویز می‌کند. در برخی موارد، داروهای جسمی هم تجویز می‌شود.

در مواردی که کاهش وزن شدید منجر به سوء‌تغذیه و سایر مشکلات جدی جسمی یا روانی مانند اختلالات قلبی، افسردگی شدید و افکار یا رفتارهای خودکشی شود، بستری شدن در بیمارستان ضروری است.

اصلاح سبک زندگی و برنامه غذایی و ورزشی اصولی

سبک زندگی در درمان اختلال‌های غذایی و روانی بسیار مهم است و داشتن یک برنامه غذایی و ورزشی مناسب بخش مهمی از روند درمان آنورکسیا است.

برنامه غذایی برای درمان آنورکسیا

یکی از مهم‌ترین بخش‌های درمان بی اشتهایی عصبی، رسیدن به وزن سالم و اصلاح الگوهای غذایی نامناسب است. متخصص تغذیه در کنار روانشاس یک برنامه غذایی اصولی می‌نویسند که به آرامی و کم کم اجرا شود و با برنامه ریزی درست فرد برای الگوی غذایی مناسب آماده شود. برنامه‌ریزی منظم برای وعده‌های غذایی و میان‌وعده‌ها می‌تواند به جلوگیری از پرخوری‌های ناگهانی یا گرسنگی شدید کمک کند.

 

برنامه ورزشی برای درمان آنورکسیا

ورزش در برخی موارد می‌تواند مفید باشد، اما باید با احتیاط انجام شود زیرا بسیاری از مبتلایان به آنورکسیا از ورزش به‌عنوان سلاحی برای لاغری استفاده می‌کنند. برنامه ورزشی باید شامل ورزش‌های سبک و آرام بخش مثل یوگا و پیاده روی باشد و وقتی حال فرد بهتر شد از برنامه های قدرتی سبک برای عضله سازی استفاده کند. مهم است که مربی روی حال خوب تمرکز داشته باشد نه کالری سوزی تمرین، تا فرد هم کم کم با ورزش آشتی کند.

 

اصلاح سبک زندگی برای درمان آنورکسیا

از آنجاکه مبتلایان به بی اشتهایی عصبی بسیار دچار استرس و اضطراب هستند، یادگرفتن روش‌های مختلف مدیتیشن و تخلیه احساسی درست به کنترل احساسات کمک می کند. هرچه سبک زندگی آرام‌تر و منظم‌تر باشد، حال فرد زودتر خوب می‌شود. برنامه خواب درست، ورزش اصولی و روابط خانوادگی درست به بهبود حال فرد کمک می‌کند.

درمان بی اشتهایی چقدر طول می کشد؟

فرآیند بهبودی در هر فرد متفاوت است. نکته مهم این است که بهبودی از بی‌اشتهایی شدنی است و نباید امیدتان را از دست دهید. درمان شامل بخش‌های مختلفی است که هر یک ممکن است زمان متفاوتی طول بکشد.

مهم نیست که شما یا عزیزان‌تان در چه مرحله‌ای از بهبودی هستید، ادامه دادن روند درمانی برای بازگشت به سلامتی ضروری است.

سخن پایانی

بی‌اشتهایی عصبی یا انورکسیا نوعی اختلال خوردن است که فرد دچار وسواس فکری در مورد خوردن می‌شود و تمایل به لاغری بیش از حد دارد. این اختلال با روان درمانی و مصرف دارو و اصلاح سبک زندگی قابل درمان است. در این مطلب از علائم و دلایل مختلف بی اشتهایی عصبی گفتیم و راهکارهای درمانش را معرفی کردیم.

 

حامدرحیمی پنجکی(چگونه وچقدر ورزش کنیم )

نویسنده    

                   حامد      رحیمی       پنجکی               

حامدرحیمی پنجکی

توضیح کونگفو

حامدرحیمی پنجکی(چگونه ورزش کنیم )

اگر می‌خواهید کاهش وزن داشته باشید باید ورزش کنید، اما باید چه وقتی، چگونه و چقدر ورزش کنیم تا به اندام ایده‌آل برسیم.

محققان عقیده دارند که هر فرد به طور متوسط به ۳۰ دقیقه در روز ورزش و فعالیت جسمی نیاز دارد و برخی دیگر از متخصصین ورزشی باور دارند که این میزان باید به یک ساعت برسد. عقاید و توصیه های ضد و نقیض و متفاوت از سوی متخصصین علم ورزش ممکن است باعث سردرگمی شما نیز شده باشد. احتمالاً دوست دارید بدانید که واقعاً به چه مقدار ورزش در روز نیاز دارید.

 

مقدار صحیح ورزش برای شما بستگی مستقیم به هدف شما از ورزش و آنچه که امیدوارید با ورزش به دست آورید، دارد. برای مثال، کسی که اضافه وزن دارد و میخواهد وزن کم کند، مطمئناً باید بیشتر از کسی که هدفش از رزش حفظ سلامتی است، ورزش کند، اما فعالیت او نیز به مراتب کمتر از یک دونده دو ماراتن است. اهداف زیر را در نظر بگیرید:

 

حفظ سلامتی: اگر دوری از مشکلات قلبی، دیابت، و سایر بیماری ها مهمترین هدف شما از ورزش کردن است، متخصصین سلامت و بهداشت می گویند که تحقیقات انجام گرفته در سال ۱۹۹۶ توصیه می کنند که افراد باید در اکثر روزها حداقل نیم ساعت در روز فعالیت ورزشی با شدت متوسط داشته باشند.

 

انواع فعالیت ورزشی با شدت متوسط عبارتند از: پیاده روی تند، شنا، و حتی کارهای خانه، فقط کافی است که فعالیت قوی مثل تمیز کردن کف خانه و اینها باشد. می توانید این فعالیت ها را به سه جلسه ۱۰ دقیقه ای در روز تقسیم کنید.

 

کاهش وزن: اگر شما هم مثل میلیونها ایرانی که اضافه وزن دارند و می خواهند وزن کم کنند یا از بیشتر شدن وزنشان جلوگیری کنند باشید، مطمئناً نیم ساعت تمرین با شدت متوسط در روز خواست شما را برآورده نمی کند—یا آنقدرها که فکر می کنید مثمرثمر نیست.

 

دکتر لی عقیده دارد: “اگر سعی دارید از اضافه شدن وزنتان جلوگیری کنید، نسبت به وقتی که بخواهید فقط از بروز مشکلات و بیماری های قلبی جلوگیری کنید، احتمالاً به ورزش بیشتری نیاز دارید.”